باغ ایرانی

The-Persian-Garden-04

مشخصات فنی

سایر ویژگی ها

باغ ایرانی

ناگفته از نامش پیداست که خط مشی مشخصی را در مسیر تاریخ معماری ایران زمین دنبال میکند؛ از معماری باغ های گذشته میتوان به باغ شازده ماهان، باغ دولت آباد یزد، باغ چهل ستون اصفهان، باغ ارم شیراز و باغ فین کاشان اشاره کرد؛

معماری مبتنی بر طبیعت و آب .

آنچه در پروژه ی باغ ایرانی اتفاق افتاده است، هوشمندی معمارانه ست که در پس نگاه به تامین نیازهای امروزی جامعه ی مدرن قرن بیست و یکمی، با حفظ درختان کهنسال و طراحی فضای سبز ماندگار و بی نظیرش تلاش کرده تا روح ایران دیروز را در ایران امروز بدمد.

صدای پرندگان در میان درختان پیر شمیران و القای حال و هوای طهران دیروز در اطراف و حوالی دو برج سر به فلک کشیده و مدرنن امروز، حس و حالی که در کمتر جایی از تهران دود آلود این روزها می توان سراغ گرفت ….

باغ ایرانی، نماد اصالتی ست که از دل تاریخ معماری و زندگی سنتی مان سر برون آورده است.

چند ده سالی که به عقب بازگردیم؛ طهران، شهر چناران بود و بوستانی پر رونق از درختان تنومند و پس کوچه  های کاه گلی، بوی خاک و برگه های ریخته بر سنگفرش های سرد و گرم چشیده ی تاریخ.

چند ده سالی که به عقب بازگردیم؛ طهران بود و صدای جیرجیرک های لای بوته های هم جوار در کوی و محله ها یتو در تو و آدم های شریف بی تکلفی که بانگ اذان مغرب، حال رفتن به مسجدشان بوده و درکشان از جهان پیرامونف ادب بود و مستانه گی همسایگی با ساده زیستی مدام …..

چند ده سال پیش ؛ صبح خیلی زود ، پیاده از میان چنارهای قد برافراشته شمیران که می گذشتی، پل تجریش، غوغای صدا بود و ولوله ی دستفروشان  و گاری دستی و درشکه های اسبی، صدای لبو فروش و پرخاش شاطر سنگکی و فریاد آژان گند اخلاق با آن سیبل های پهنش در هم می آمیخت.

نمکی به جای نان خشک ته مانده ی مردم، سنگ نمک میداد و لحاف دوز برای لقمه ای نان، صدای “کار لحاف دوزیه …” سر میداد. شب ها از میان درختان شمیران صدای بوف می آمد و خواب شبانه، باهار خواب پشت بام بود و خنکای البرز که صورت ها را می نواخت.

و مردم، این باید همواره ی هر جامعه، پنداری حالشان از امروز بهتر بود

بچه ها لی لی بازی های کودکانه گی؛ زنان چادر رنگی، جاهلان کلاه مخملی و سالمندان نشسته بر پیرنشین خانه هایی با دیوارهای گلی ….

پنداری همه چیز بی انتها بود. بی بن بست؛ بی غصه انگار؛ و گویی که بنا بود تا زمان همان جا بایستد و ساعت های شماطه دار، تا ابد به خواب روند، چه شد که این ها را گفتم؟

طهران، این کلان شهر درندشت بی پروا – در طول سالیانی که از سر گذرانده با نشیب و فرازهای بسیاری دست و پنجه نرم کرده است؛ سختی های بسیاری را به جان خریده است، تخریب های بسیاری را تجربه کرده است.

و امروز، راه توسعه از ساخت و ساز می گذرد. باغ ها، برج میشوند و خانه های خاطره انگیز محله های تو در توی شمیران، تخریب می شوند و به جایشان ساختمان های بدقواره و کوتاه و بلند، قد راست می کنند.

برج های بلند مرتبه می سازیم و باغ ها و درختان و افق آسمان را از هم دریغ می کنیم تا بالکنی مشرف به یک باغچه ی کوچک، نهایت آرزویمان شود….

“لوتوس” اما در این هنگامه ی افسار گسیخته ی توسعه چه راه کاری اندیشیده است؟

شرکت مهندسی و اقتصادی لوتوس با زمینی روبرو شد با وسعت یک هکتار؛ یک هکتار زمین منتظم در بهترین نقطه پایتخت؛ و وقتی حرف از یک هکتار زمین بریا ساختمان سازی به میان می آید، بی تردید، درخت این موجود دوست داشتنی بی آزار نقش اول نمایش تخریب است.

اما لوتوس با درختان همان گونه رفتار کرد که با انسان .

به احترام درختان کهنسال و سر به فلک کشیده ی این باغ، برج ها عمودی شدند و از درختان انبوه  زمین فاصله گرفتند. بنا از بستر به ارتفاع رفت و باغ حفظ شد. اما تنها درختان مساله ی اصلی نبودند.

در میان این درختان انبوه، کوشک ارزشمند و تاریخی بی نظیری قرار داشت که حفظ و احترام به آن، پاسداشت میراث فرهنگی کشور بود و وظیفه ای ملی ، چالش تازه ای آغاز شد؛

چگونه می توان برج سازی کرد، بدون آسیب رساندن به بنای تاریخی موجود؟

لوتوس تصمیم گرفت تا بهترین ها را گردهم آورد تا آنچه به زعم بسیاری از سازندگانف سنگ سر راه تلقی می شد، تبدیل به ارزش افزوده کند. بنا مانا شد.

به دور آن حصاری از فلز و ایمن از زخم ساختمان سازی برپا کردند تا از گزند کارگاه ساختمانی دور بماند . و این همان ارزش افزوده ی پروژه شد. ساختمانی که مسائل را در خودش حل کرده بود و برای حفظ ارزش ها، بسیاری از امکان ها را نادیده گرفت و از سود اقتصادی آن چشم پوشی کرد. چشم پوشی کرد تا بخشی از تاریخ طهران، شهر چناران، کانون فرهنگ و معماری حفظ شود و بر جای بماند. کوشک فخرالدوله مرمت شد و به عنوان بخش مهمی از پروژه، نقش تاثیرگذاری را برعهده گرفت.

شاید اگر هر پروژه و هر ساختمانی که در شهرمان بنا میشود، زیر لایه ای از تفکر، ایده پردازی و خلاقیت را جان مایه ی طراحی و اجرای خود بداند، توسعه الزاماً منجر به نابودی نباشد. توسعه ی سالم نیازمند خلاقیت و احترام به ارزش هاست. ایده ها ساختمان ها را جان می بخشند.

و چه بهتر اگر این ایده ها در مسیر توسعه ی پایدار اتفاق بیفتند. زیرا که پایداری، باید بلاشک آینده ست.

برای تعریف درست ماهیت یک هویت مانا، معماری پایدار، لازمه ی فرآیند ساختمان سازی و توسعه اقتصادی است.

باشد تا رستگار شویم….

فخرالدوله؛ دختر امین الملک و مادر مهندس امینی در منطقه ای به نام ” الهیه” می زیسته . منطقه ای خوش آب و هوا و پر از چناران سر بر آسمان کشیده ای که هنوز بخشی از آنها استوارند و بر اطرافشان سایه افکنده اند.

“اصالت” از تاریخ برمی آید؛

و تاریخ، گواه ماندگاری ست از میراث به جای مانده از یادها.

باغ ایرانی، تلاشی ست برای پاسداشت و نگه داشت یکی از صدها میراث تاریخی و فرهنگی و طبیعی پایتخت.

زمین شریف باغ ایرانی، دست به دست و نسل به نسل به افرادی رسیده است که قدر و منزلت آن را خوب میدانند؛ که آبشخور منزلت از ریشه ی پاک زمین است؛ که احترام به آنچه بر جای مانده ست، مسئولیت اجتماعی خالقان ” باغ ایرانی” ست.